underneath it all

Ako.

2007-04-01T15:43:00.000+08:00

Ako.

Bahagyang niiwan
Bahagyang kinikilala
Bahagyang itinatabi.

May parteng nililimutan
Parteng inaapi
Parteng ipinagsasawalang-bahala,
Parteng gumaganti.

Maaaring walang kwenta
Maaari ring hindi.
Maaaring patapong basura
Maaaring may silbi.

Importante sa yo
Ay hindi ako
Ngunit posible rin namang
Ang iniisip ko'y mali.

Ako.
Ito.

R-a writing from long ago.

IloveYOUisNOTHING

2007-04-01T15:38:00.000+08:00

Every touch electrifying
Each stare,
a trance
an optical illusion
to nowhere
no where but here

Every contact kills
Each moment of embrace
traps me
controls me
hypnotizing

Fingers combing hair of silk
Lips so soft and sweet
Collision of hearts
collision of bodies
collision of minds

Eternity ends tonight
And every second counts.

As the hand weakens,
the heart weakens along
For a play of hands
is a play of hearts
And love has lost its meaning

This is the most beautiful form of lust.

+ + +

dont ask me where those thoughts came from. hehehe. XD
R17jan07.

oxo

2007-04-01T15:34:00.000+08:00

Gusto kong matutong sumayaw
Sasayaw tayo sa buwan
Nais kong tumakbo
Tatakbo tayo sa walang hanggan

Humiga tayo sa ilalim ng kalawakan
Ang mga bitui'y ating hahawakan
At sa malalambot mong labi
Ika'y hahagkan
Aking mga kamay ay iyong hawakan
Sumakay tayo sa aking spaceship
At lumikas sa mundo ng kawalan

Pwede bang

Akin ka na lang?

R16jan07.

mathboard

2007-04-01T15:32:00.000+08:00

nalingat
lang
sandali,
ako'y
iniwan
na.
masyado
ka
namang
KSP.
gusto
laging
sa iyo
lang
ang
mata.

eh
paano
ako
magnonotes?
taeng
blackboard.

R05Feb07.

Hate

2007-04-01T15:30:00.000+08:00

It might not have been your fault,
But my system's looking for someone to blame.

I hate it when you stare
When you smile
When you speak
When you laugh
When you poke my forehead.

I hate you for the music you play,
for the jokes you crack.

I hate you,
I hate you.
I hate you.

I hate you for your semi-innocence
I hate you for your apathy
I hate you for being gentle,
gently breaking me apart.

I hate you for being there
But I hate you more for not being here.
I hate you for all that you are
and all that you have become for me.

I hate you because I just do.
But I hate it more because I just can't
not hate you.

+ + +

But I just can't burn you each time you pass me by.
I stop, smile and burn myself instead.

R12Nov07.

YEY sawakas.

2007-04-01T15:26:00.000+08:00

WARNING. basta, you have been warned. :D

+ + +

Haay nako. Grabeng trapik talaga sa Ampid* kahit kailan. Heto na naman, gagabihin na ko nang sobra sa pag-uwi dahil halos naka-park na sa kalsada ang mga sasakyan sa sobrang trapik. Baka mas maaga pa kong makauwi kung maglalakad na ko e. Ang dami na rin ngang tulog sa jeep eh. Pero hindi naman marami ang nakakalagpas sa dapat nilang babaan, kasi, pagkagising nila, tanaw pa rin nila, o mas malala, nandun pa rin sila, sa kung saan sila nakatulog.Sigurado, pag-uwi ko, papagalitan na naman ako.

"Bakit ka ginabi?", yan na naman ang itatanong sa kin ng tatay ko pag nagmano na ako. Sa lahat ba naman kasi ng lalakwatsahang mall, sa SM North pa? Ang layooo kaya nun. Ginabi na tuloy. Buti na lang at naisipan kong bumili ng pasalubong ngayon. Siguradong patatawarin nila ako't ngingitian na pag nakita to.

Halos alas nuebe na ko nakababa ng jeep atsaka sumakay sa tricycle. Mga lima o sampung minuto pa bago ako tuluyang nakapagbukas ng gate ng bahay namin.

Nagmano ako. Syempre, tinanong ako ng tatay ko kung bakit ako ginabi. Sinagot ko na may binili pa kasing regalo yung kaibigang kasama ko kanina at natagalan kami. Totoo naman e. Alas siete na kaya kami umalis ng SM ni Li. Ewan ko ba kung bakit, hindi ko na lang muna nilabas yung pasalubong ko, na para bang hindi naman talaga yun ang importanteng bagay sa gabing to.

Umakyat na ako ng hagdan at tumungo sa magulo pero maayos kong kwarto. (Eh maayos naman kasi yun, mukha lang magulo sa ibang tao. Kanya-kanyang reference frame lang yan! Haha. Paborito ko talaga tong palusot.)
Nag-aayos na ko ng grad pics ng mga batchmates ko nang biglang may tumawag sa kin.

"ATE! Ate, kain na daw.", tawag ng kapatid kong lalaki.

Maya-maya, "ATE! Kain na sa baba!", tawag naman ng kapatid kong babae tsaka siya tumungo sa kwarto niya.

Naisip ko, hipokrito talaga tong mga to. Tatawag-tawag para maghapunan tapos sila rin hindi pa kakain. Tsk. Tapos napangiti ako. Kahit ganito, at least ngayon, sabay-sabay na kaming kumakain ng hapunan.

Nako, kung alam nyo lang dati. Hanep, parang araw-araw may giyera sa bahay. Kaya ata ako suicidal noon eh. Hindi ba naman frustrating ang mawalan ng 'sanctuary'? Punung-puno ka na nga ng pasakit sa skwela, tapos pag-uwi mo, giyera pa. Ang hirap, grabe. Buti na lang naagapan ang gulo. Ngayon masaya lang talaga ako na sama-sama na ulit kami.Bago ako lumabas ng kwarto, nakita kong nagpapahinga sa kama ko ang bago kong sketch pad, si Ketchi. Pansamantala muna ang pangalan na yun, wala lang talaga akong maisip. Wala pa atang sampung pahina ang nagagamit ko run eh. Nalungkot ako bigla.

Nitong mga nakaraang araw kasi, twing haharap ako sa isang blankong pahina ng sketch pad ko, mapapansin kong pati ako mismo, blanko. Wala akong maiguhit, wala akong maisulat, wala akong maikwento nang maayos. Wala. Blanko. Alam mo ba kung gaano ka-frustrating yun? Habang alam ko namang marami akong posibleng paksa: nandyan yung tungkol sa takot na binigay sa kin ng Forever ko nung isang araw sa footbridge. Hilahin ba naman nya ko sa may gilid nun habang alam na nga niyang takot na takot ako sa heights!
Andyan pa yung pagtawid namin sa mga kalye, sa pagtatabi namin sa ilang jeep, yung pangingidnap ko sa Project2.. mga kakornihan ng buhay..
Andyan yung pagtawa ng ilang tao sa pangarap ng isang altophobic na tulad ko na maging isang piloto balang araw.Andyan yung pagkasabik ko sa bespren kong maganda.
Andyan yung pag-abot ng clearance ko sa buwan ng Abril. Akalain mo, gradweyt ka na, pumapasok ka pa? Hanep!
Andyan yung pagkabato ko sa bahay dahil walang internet.
Andyan yung pagkasabik kong makapaglaro muli ng basketball kasama ang buong varsity. Nako, miss ko na talaga sila.
Mga ganung bagay. Andami ko namang pwedeng ikwento, pero pag hawak ko na ang lapis na sabik nang humalik at humalay (Naks! R18 na to!) sa mga pahina ng sketch pad ko, wala na. Namamatay na ang lahat. Habang dati pro ako dito. Shet, ano ba to? Grabeng block naman to.Kung sabagay, noon nga ay mabilis akong makapagsulat o gumuhit, lalo na pag mula sa giyera sa bahay ang inspirasyon. Pro talaga ako!

Pero ngayon, siguro mabuti pa ngang hindi na lang ako muling makapagsulat o makaguhit wag lang bumalik ang mga araw na yun.

O siya, nagugutom na rin ako. Tama na muna ang pag-iisip sa inspirasyong giyera na yun. Kakain muna ako bago pa magbalik ang sakit ko na sumusuka kaagad kahit di pa busog at konti pa lang ang nakakakain. Dati kaya kong umubos ng tatlong Mcdo Value Meals (May kanin!) nang sunud-sunod at mabitin pa eh, ngayon kahit isang fry pa lang ata ang kainin ko halos iluwa ko na ang buong digestive system ko. Tae talaga.

Haha. Kanina nung kumain kami ng kaibigan ko sa Jollibee, nakaubos na rin ulit ako sa wakas ng isang full meal! Ngayon, excited na kong ipakita sa pamilya ko na ok (o bumubuti..) na ang pagkain ko. Proud ata ako!

Kahit tuyo, gulay na ayoko at kanin lang ang nasa hapag, walang reklamo. Masaya ako ngayong gabi. Ako nga pala ang unang umupo sa may dining table atsaka sila inaya. Hindi ako hipokrito no.

Sa wakas ay umupo na rin sila. Ok na sana ang pagkain nang biglang.

"Bakit sa twing kakain na tayo tsaka ka ganyan?", asar na sabi ng tatay ko. Narinig ko siya, pero hindi ko na lang pinansin. Ayos lang yan, lilipas din, sabi ko sa sarili.

Kalabog. Palo sa mesa. "Nakakawalang gana! Bakit hindi tayo magkasundo? Bakit ayaw mong pakinggan ang sinasabi ko?!"

Nako, nag-aaway na naman sila. Tinuloy ko lang ang pagkain. Ewan ko ba, mula nung muntik maghiwalay ang mga magulang ko at sa wakas ay nag-usap-usap ang pamilya nung Disyembre 10, 2006, mas naging kampante na ako sa bahay. Tuloy lang ang kain. Masaya pa rin ako. Buo pa kami.
Oo, malabo talaga na masaya pa rin ako kahit nag-aaway na sila. Naisip ko kasi na wala naman talagang mag-asawa na di nag-aaway. Part lang yan.

Kalabog. "Ayoko ng ganyan!"

Palo sa mesa. Kuha ng tsinelas. Lumabas ng bahay ang tatay. Ang nanay ko naman, umupo sa mesa, nagsimulang kumain at nagsalita. Nagkumento sa mga sinabi ni Papa. Dinidepensahan ang sarili.Yun ang ayaw ko sa kanila eh. Ayos lang sana na nag-aaway sila paminsan-minsan. Di nagkakasundo.. Normal lang naman kasi yun. Pero ang magsalita sa likod nung isa? Ayoko talaga ng ganun. Tapos pahihirapan nila ako sa twing kakausapin ko sila kasi pareho nilang susubukang makuha ako sa panig nila? Haay nako.

Tinuloy ko na lang ang pagkain at inaliw ang sarili sa pag-iisip na ok na ulit ang eating habit ko.

Pero walang anu-ano'y bumigat ang lalamunan ko. Nagnais na bumuka ang bibig, ako'y napatayo at napatakbo sa lababo.

*Sound effects na di mo nais marinig.* Akala ko'y isinuka ko na naman ang buong digestive system ko. Pero mali. Iba to. Ibang-iba.

Namula ang buong kitchen sink. Napuno ng dugo na di mo nanaising malaman kung saan nanggaling. Nanghina ako. Halos hindi ko na nga masuportahan ang sarili sa pagtayo. Tuloy ang labas ng dugo. Sumusuka ako ng dugo sa unang beses sa buong buhay ko. Ang galing.Syempre, natunugan naman ako ng nanay ko't dali-dali akong sinubukang tulungan. Pero kahit siya'y di malaman ang gagawin. Tinawag nya ang ama ko sa labas na nagliliyab pa rin ang ulo sa init. Tila nawala ata ang galit nya nang makita ako. O baka naman ang lababo. Pero kahit alin man sa amin ng lababo ang nakapag-alis ng galit nya, wala na kong pake. Masyado akong busy noon na sumuka. Pasintabi lamang po sa mga kumakain, pero nakita ko bigla yung puso ko sa drain, inagos na.

Deh, biro lang.

Sinugod nila ako sa ospital. Pero hanep, hanggang sa sasakyan nag-aaway pa rin sila! Kala ko ok na e! Tungkol ata yun sa renta sa bahay. Hindi ko na gaanong inalam. Basta nag-aaway pa sila. Kulang pa ata yung dugong isinuka ko.

Pagdating sa ospital, di ko na nalaman ang nangyari. Sa unang beses sa buong buhay ko, ako'y hinimatay. (Ang daming 'firsts' ngayong gabi!)

~~~

Nagising ako na nakahiga sa isang kwarto, grabeng liwanag. Halos puti ang lahat. Fine, beige yung dingding at hindi puti, pero sobrang aliwalas. Mag-aala-una na ata yun o alas-dos ng umaga. Napansin kong may nakaturok sa kaliwa kong kamay. Hanep. Dekstros. Kinuhaan pa ata ako ng dugo. Kala ko talaga naubos na yun nung nagsuka ako sa kitchen sink e.

Commercial lang, ang galing nito. Ngayon na lang ulit ako nakapunta sa ospital na ang personal na rason ay walang koneksyon sa medical requirements ko sa Pisay o sa kung anong enrollment. Congrats naman. Ok, balik na.

Nakita ko rin yung nanay ko na sobrang problemado, naiiyak pa ata, at naka-yakap sa tatay ko. Ang galing! Bati na ba sila? Ewan. Unang beses kong nakitang magkayakap sila. (Pero di R18 na yakap ha, mahalay na yun.) Pero basta natuwa ako. Napagdesisyunan ko tuloy na pumikit na lang muli at matulog. Kunwari di pa ko nagkakamalay.

Pero di ako nagbibiro pag sinabi kong natuwa talaga ako sa pagmulat ko na yun. Ang sayang pagmasdan ng mga magulang ko, magkasama, nagdadamayan, di na nag-aaway. Wala nang giyera, sabi ko nga.

Kala daw nila mamamatay na ko. OA naman. parang sumuka lang ng ilang litro ng dugo e. Talaga tong mga magulang ko, parang cartoons. Buti na lang at buhay pa nga ako para masaksihan ang kanilang pagiging cartoons sa mundo.

Napangiti ako. Buhay ako't buo kami. Ang galing.

Nung pauwi na kami, napaisip tuloy ako. Ang saya ko talaga. Ang saya na buo ang pamilya mo. Ang saya-saya.

Naisip ko na malamang, kahit ilang litro pa ulit ng dugo ang ipasuka sa kin ni God, wag lang mawawala tong pamilya na to, ayos lang. Kakayanin. Ako pa.

In fairness, God, ang galing mo talaga. Akala ko rin, sa isang punto sa aking bloody moment, mamamatay na ko. Hindi pa ko nakakakita ng ganun karaming dugo sa isang gabi sa buong buhay ko ha! Salamat sa pagliligtas mo sa kin. Salamat sa pag-aayos mo sa mga magulang ko. Salamat sa kasiyahan. At salamat at nakapagsulat na akong muli.
Salamat at lagi kang nandyan. Kahit ilang systems pa ang iluwa ko, wag mo kaming iiwan ha?
Mahal kita.

+ + +

Kung fiction to o hindi, bahala na kayo. Basta masaya ako at nagpapasalamat talaga ako kay God. At morbid ako forever. :D

[ Haay. finally, nakapag-net na ulit. Buti na lang at ayos na ang pc pagka-uwi ko. :D ]

R01apr07.

*Ang Ampid ay isang barangay (?) sa San Mateo, Rizal na madadaanan kung galing kang Batasan. Ang susunod na barangay ay ang Guitnang Bayan 1, kung saan kami'y nakatira. :D Taga-Ampid si Conix. Haha. Wala lang.

fil journ 2

2006-07-15T19:15:00.000+08:00

Ang magbasa ng artikulo o panitikan sa Ingles at ang kasunod nitong pagsusulat at pagwawasto sa Tagalog. Noong una ay hindi ko naisip na magiging mahirap ito. Pero ngayon, habang nag-aayos ako ng mga artikulo na ipapasa sa klase ngayong linggo, halos malanta ang isip ko sa pagtatagalog ng mga kaisipang nasa Ingles. Ito?y mahirap at nakakapagod, pero kailangang gawin.

Minsan nga ay napaisip ako. Bakit ko ba kasi naisipang pumasok sa Filipino Journalism 2 noon, habang pumasa naman ako sa inasam ng marami na Visual Communication para sa elective? Hindi naman ako nagdaan sa Fil Journ 1; hindi ko ba naisip na maaaring mahirapan talaga ako? Isa pa, isa na ako sa mga taong nagsasabi na mukhang mas madali ang magsulat ng balita sa wikang Ingles kaysa sa Filipino. Oo, Pilipino ako, nakapagsusulat at nakapagsasalita ng Tagalog. Ngunit iba pa rin ang pagsusulat ng balita sa Tagalog, lalung-lalo na kung balitang pang-agham editor ka pa. Mapapaisip ka talaga sa pagsasalin ng mga salitang pang-teknolohiya sa Filipino! (Sige nga, ikaw, ano ang Tagalong ng ?next generation console??) May mga panahong napapaisip lang talaga ako kung bakit ko pinasok ang Fil Journ 2.

Hindi madali ang mga gawain. Mahirap maghintay o maghabol sa mga kamag-aral para sa kanilang mga artikulo. Mahirap magsalin ng mga kaisipan sa Filipino kung medyo nasanay ka na sa ?Taglish?. Mahirap maging Filipino journalist.

Pero sa isang banda, naisip ko rin na maaaring may mabuti akong makukuha sa Fil Journ kung magtitiyaga lang ako. Marahil, pagkalipas ng ilang linggo o buwan ay mas mahusay na ako sa pagsasalita at pagsusulat gamit ang sarili nating wika. Marahil ay mababawasan na ang aking pagsasalita gamit ang Taglish. Marahil ay mas marami akong makikilalang tao. Marahil ay mas magkakaroon na ako ng malay ukol sa mga pangyayari sa paaralan. Marahil ay mas pahahalagahan ko na ang kumpol ng mga papel na may lamang balita na ibinibigay sa amin dalawang beses sa isang school year. Marahil ay mas marami na ang maiintndihan at malalaman ko tungkol sa aking kapaligiran. Marahil ay mabuti ang maibubunga sa akin ng pagsapi ko sa grupo ng mga mag-aaral na bumubuo ng Fil Journ 2. Marahil ay kailangan ko lang ng tiyaga at pagsisikap, at iwasang magreklamo o bumigay sa mga pagsubok. Simple lang naman ang pagsasalin ng kaisipan sa Filipino. Simple lang naman ang pagsusulat at pagsasalita gamit ang sariling wika nang diretso at maayos. Kailangan lang magsanay.

Sa puntong ito, kukumbinsihin ko muna ang aking sarili na isantabi ang mga reklamo. Alam ko naman, at sana?y alam din ng aking mga kasama, na hindi mananatiling buhay ang Fil Journ kung wala itong saysay. May patutunguhan kaming mabuti, kailangan lang naming magtiyaga pa nang kaunti. At isa pa, ang elective na ito ay hindi lang naman makakatulong sa aming mga taga-Fil Journ, kung hindi pati na rin sa lahat ng aming mga nakakasalamuha sa Pisay.

// frustrated ako sa unang article-submission date eh. :P but i was hopeful. very.

-+reish.11july06.

kaunting oras para sa atin

2006-07-15T19:07:00.000+08:00

Kung tititigan lang kita,
Hindi ko malalaman ang nais kong malaman.
Kung titingin lang ako sa iyo nang ganito,
Ano ang mapapala ko?
Kailangan ko ng sagot
Kailangan rin ng diskarte?
Ano ba talaga?
Ano na?

O long test ko,
Kaunting pag-iisip na lang,
Matatapos din kita.

// ito ay para sa aking pinakamamahal na chem long test 1. in fairness, di sa nagyayabang, pero masaya lang talaga ako ~ naka-uno ako dun! *palakpak* haha.

-+reish.11july06.

SG Man

2006-05-05T22:43:00.000+08:00

Si Sapot Man at si Gitara Man,
Baw.

Ako'y nabihag nitong si Sapot Man
Na tila isang insekto,
Naliligaw
Naglalakad
Lumilipad
Hanggang sa mahuli ng kanyang sapot

"Nahuli mo ako,
Ngunit kakainin ba?"

Ako ri'y kanyang pinalaya.

Tuloy ang buhay.

Ako'y nabihag naman
Nitong si Gitara MAn
Ang kanyang musika
Ang kanyang boses
Ang kanyang kanta,
At ang gitara niyang maganda

"Palalayain pa ba ako,
Ng tugtugin mong kabigha-bighani?"

Ako ri'y kanyang pinabayaan.

Tuloy ang buhay.

Si Sapot Man at si Gitara Man,
Baw.

Nakilala ko sa aking paglalakbay,
Sa paghahanap ng di malaman kung ano...
Nahagilap sa isang paglalakbay,
Sa gitna ng paglalakad at paglipad-lipad.

Noo'y di malaman kung saan paroroon
Hanggang sa nakilala...
Si Sapot Man at si Gitara Man
Ako'y binihag,
Ngunit pinakawalan din.

Ngayon di pa rin alam kung saan paroroon
Sana ba'y di na lamang pinalaya noon?

Si Sapot Man at si Gitara Man,
Ay iisa,
Baw.

Tuloy ang buhay.

// di naman obvious kung tungkol saan at kanino to ah. :P
// salamat sa inspirasyong magsulat muli, SG Man. :)
-+reish.04may06.

heaven or hell

2006-05-05T22:40:00.000+08:00

What does it feel like to die, my dear?
How does it feel to die?

As I stare at my bedroom ceiling,
I ask myself

What would it be like to leave all the trouble,
To leave all the pain,
To leave all the torture

What would it be like to leave behind your lies,
Your boss' bossy voice
Your sister's suicidal thoughts
Your financial problems
Or your non-exsistent loving partner?

What does it feel like to die, my dear?
How does it feel to die?

What would it be like to put an end
To all your sorrow
To all your fears
To all the nightmares
To all the earthly evil ever imaginable...

I keep on staring at my bedroom ceiling,
Lying on this dead-cold floor.

Do you hear me, my dear?
What does it feel like to die?

Is there a heaven?
Is there hell,
And is there a light after the tunnel in between?
Is there salvation?
Is there more of pain,
And is there still a twitch of memory left in your non-earthly brain?

Do you still remember all the moments we shared?
All the fights,
All the love,
All the happiness and adventure...

Could you still remember all the treasures we had?
The places we went to
The food we ate
And the moments you held my hand?

Would you bother to remember me, my dear?
Make me smile,
Make me laugh,
Make my life complete.

I just want you to come back.

What does it feel like when you die?
How does it feel, my dear, how does it feel?

I lie here on my bedroom floor,
Touching your lovely hair,
Holding your hand
And at the ceiling my teary eyes stare...

Do you hear me, my dear?
I ask you how it feels
I hope though
That I didn't have to ask,
That I didn't have to reminisce,
That I didn't have to cry

How does it feel, my dear?
What is it like to die?

If even in my dreams you come back,
I'll never do it again...
Just come back.

And still I stare at the ceiling
Crying about what I have done
I'm so sorry,
That I even had to ask.

-+reish.04may06.

Aylabyu Tu Deth

2006-05-05T21:39:00.000+08:00

"Aray!"

"Bakit ba lagi mo na lang akong pinapalo,
Kahit wala naman akong ginagawa sa yo?
Bakit ba lagi mo na lang akong sinisigawan,
Kahit biro ko'y nakakatawa naman?
Bakit ba lagi mo na lang akong sinusuntok,
Tinutulak, sinasapak at ginugulo ang buhok?"

"Ano bang nagawa ko?
Ano ang nagawang mali?
Bakit kay laki ng iyong mistulang galit?
Ano bang nagawa ko?
Ano ang nagawang mali?
Lagi mo lang ba akong bibigyan ng sakit?"

Iyong mga tanong,
Di ko na lamang sasagutin
Aking mga kasagutan,
Sa akin na lang,
Di ko na sasabihin.

Sabihin na lang nating,
Ang "the more you hate, the more you love" ay totoo sa akin..

Kaya ingat, mahal
Baka sa susunod ika'y lunurin,
Sunugin,
Tapakan,
O kaya'y ipakain pa sa pating...

Ngunit mukhang kailangan ko na itong pigilan
Itigil ang damdamin
Itigil ang pagmamahalan
Sapagkat aking kinatatakutan
Na sa susunod,
Mahal,
Ika'y mapatay ko na.

// Brutal kung brutal ang pag-ibig. HAHAHA.
-+reish.03may06.

college dream machine

2006-03-29T11:56:00.000+08:00

in my dream machine
i dream of a place
where troubles have anything
anything, but a face.

i wish to go off
to a land of spring sakuras
where snow alls
and heaven is with the tempuras :D

if only my world was greener
then i could afford
the dream i dreamt of a million years ago
and then i'd keep my word.

with my dream machine,
i do nothing but dream
but nothing comes true,
that's how it all seems.
i just hope the battery's dead
and one day my dreams will be real
right now i just wish i was faking,
hoping i could not feel.

sayonara.
nippon.

halu-halong ramblings. :P
-krishna.27mar06.

Ze Zhitara

2006-03-25T22:01:00.000+08:00

And I lie on your neck just because,
You make me feel alive.
I hang by your strings just because,
You sing to me perfectly...
Your voice returns the strength of my heart
Your melody leaves me ready for another battle
You sing a song and I smile
Just because,
You treat me like a master of nothing,
Nothing but will.

...The will to make the music louder,
The will to make the soul stronger,
The will not to give up each time,
And try to make things better.

And I lie on your strings just because,
You make me feel alive.

-+reish.25mar06.

MyPrayer

2006-03-25T21:59:00.000+08:00

Even a sinner prays
Even a sinner weeps
Even a sinner rejects the evil one's call.
I am a sinner but here I lay down my prayer
On my knees I weep
On my knees I beg,
Begging for the only thing I need
Begging for the only thing I lack
Begging for the only thing I lost after everything,
After gaining fear
After breaking the heart
After finding happiness in what is short-lived
Here, I, the sinner, lies
I rest and bow on my knees
I pray,
Dear Mighty One,
Bring me back my sanity,
My salvation,
My faith.

-+reish.24mar06.

zero3-zero1-9teen-9teen-twenty5

2006-03-25T21:56:00.000+08:00

Coz you're not with me anymore
And I am loved by you no longer
Gone is that bliss of love that I cherished the most
Gone are the smiles and touch of yours that loved me so
Gone is your love
And now I feel so alone.

Thoughts of you still haunt me
Til now I stop to think of the memories
I thought I have moved on
I thought you have become a mere companion
I thought you have become nothing.
But your nothingness
Is disturbing.
My sanity clings on the hope of being loved
By you.

And no other.

Care to love me?
Even just for today...
Just today.
Just one more day.
I long for that special bliss.

-+reish.22mar06.

saturn girl

2005-12-27T15:39:00.000+08:00

oh saturn girl - she knows about you,
the way you talk
and things you talk about..
your rants and woes,
your dreams and hopes
oh saturn girl - she awaits the day you talk to her once more.

oh saturn girl, yes the dreamer - that's her,
in her sleep she dreams of you
her three eyes gets three views of you
your eyes and lips,
a prince in her fairytale
oh saturn girl - do you dream of her too?

oh saturn girl - do you not see the way she stares?
those green eyes of love and passion
looking though yours of shallowness and null
your moves and looks,
her memory forever embraces
oh that saturn girl - all she sees is you.

when you're all alone, would you turn to her..?
when pain embraces your tears, maybe she'd wipe them all away.
she worries your worries
and feels all your pain
your smiles she forever treasures,
but would you even care to call her name?

yes, that saturn girl...
obsessed with you in love and in hope
yet she knows all the consecquences the future holds
you two were not meant to be,
and she's jailed by her own dellusions.
yes, that saturn girl - comes to earth just so her love you will see.

no galaxy of torture,
no planet of oh-so-hurtful pain,
no gasses of evil can make her not remain.
her love for you grows even stronger,
yet with that her body dies of pain
for her body longs for saturn air again.

no polluted oxygen,
nor cars of gold or tin
can make your saturn girl just go home
and leave you here in pain alone.
no saturn man has ever made her feel this emotion of love and glee
for those she only found in you, oh earthling of fear and shame..

your sad, sad thoughts do not bring her despair,
your fearful fears makes her feel courage even more
but not even love can make a saturn girl live forever
in this world of yours, oh earthling
where no clean air wants her any longer
and no loving you wants her to stay.

yes, that saturn girl - forced to go home and cry
in her special craft,
she heads for home
off to saturn, where there is air to breathe,
and death to long for
for her only life was in you.

'return to where you came from!', you said
and her broken heart was torn and sore
so off to saturn she left
and longed for you even more.
oh, earthling! you never saw her love,
and unending passion for all your laughters and cries.

oh saturn girl - yes, the dreamer, that's her.
still dreaming of you, in this saturn sky
a sky of emptiness and dull
in her dreams she longs for death,
or her forbidden return to your dark, dark world
yes, no more dirty air to suffocate her,
yet no more you to love.

oh saturn girl - she knows about you,
the way you talk
and things you talk about..
your rants and woes,
your dreams and hopes
oh saturn girl - she awaits the day you talk to her once more.

-+reish.26dec05.

supergirl

2005-12-27T15:35:00.000+08:00

yes, he's inlove with supergirl,
the one who's there for everybody
supergirl - the wonder friend of every friend,
the wonder crying shoulder of those who cry and worry.

yes, he's inlove with supergirl,
the girl with magic creativity powers.
in a jiff she can make a tower of art
oh you'll love what her hands can do!

yes, he's inlove with supergirl,
the amazing one with off-simple jokes,
you'll never know what she'd do to make you laugh,
but she will, wait for the moment and see.

yes, he's inlove with supergirl,
the one who shoots a basket like a pro
she doesn't fly, but she's really quick
in the court, she's really at her forte!

yes, he's inlove with supergirl,
my wonder friend whom i've shared my joys with
and tears and stories and laughter and fears,
yes, here i am, supergirl's sidekick!

but a sidekick is all that i am,
and a sidekick, he'll never really notice
all he sees is supergirl,
who's again off to save the world.

a sidekick is all that i am,
no one knows what i could do
but a battle with supergirl for his heart i wouldn't take
for that will be a loss i cannot risk.

yes, he's inlove with supergirl,
and though a sidekick is all that i am,
you'll never know what i would do
to try and make supergirl like my mr. superman. :)

-+reish.27dec05.

atake sa dilim

2005-11-15T01:17:00.000+08:00

Sa paglalakad sa madilim na kalye
Ang kinatatakutan ay umatake
Nakita ng bata'y higanteng bulate
Kakaiba, may boses na pambabae

Mag-isa't gulat, ang bata'y napasigaw
'Di mapigilan, siya'y hiyaw nang hiyaw
Batang iyon pala'y takot ni may araw,
Doon sa bulateng malikot gumalaw.

May nakarinig kaya ng kanyang tinig?
Sa laki ng takot 'yang bata'y nanginig
Hindi nakakilos, ni 'di makatindig
Ang umuwi sana ay kanya nang ibig.

May tutulong kaya sa takot na bata?
Ang batang lumakad sa dilim mag-isa
"Wag nang lumabas" sabi ng kanyang ina
Ngayon ya?ng kapalit sa pagsuway niya.

Sa kalyeng madilim, bata'y nanginginig
Sa kayang sigaw ay walang dumidinig
Ang higanting bulate pala'y may tinig
Kainin ang bata'y kanya palang ibig.

Ang walang laban na bata ay naiyak
Habang higanting bulate'y humalakhak
Bulate'y tuwang-tuwa, galak na galak
Nang ang iyaking bata, siya ay sinapak!

Gamit ang tsinelas, bulate'y pinalo
Takot at tapang sa bata ang naghalo
"Mahiwagang tsinelas, aking pamalo!
Higanting bulate?y aking matatalo!"

Mga palo dito, mga sigaw doon,
Ang iyaking bata'y di na takot ngayon.
Takot sa bulate ay noon naglaon
Nang sa kanyang panaginip sya'y bumangon.

bangag na tula para sa pinoi3. -+reish.14nov05.

dito sa mcdo

2005-11-15T01:04:00.000+08:00

nasaan ka na?
nasaan na ang pinangakong pagdating?
sa paghihintay, anong mararating?
ang bawat minuto ng kasabikan ay kumikitil
sa buhay kong puno ng pagpipigil..

nais ko na sanang umalis.
'di ito ang unang paghihintay,
ilang beses na akong muntik mamatay
sa paghihintay, pananabik, paghahanap
sa iyo at sa pagmamahal mong hinahanap-hanap.

darating ka pa ba?
hindi ko alam kung may aasahan pa.
kung darating pa, aba't ngayon na
sawa na ang damdaming noo'y puno ng pag-asa
tangi lamang na kailangan ang ika'y makasama

sandali lang naman,
ngayon lang naman,
dumating ka na.
ako ba'y may dapat hintayin pa?
nasaan ka na?

parang ang cheesy. ngek. -+reish14nov05.

Pulubi // r

2005-09-28T03:44:00.000+08:00

Nandiyan na naman siya, alas tres na ng umaga at sa sopa na naman siya nakatulog. Ang aking ina -- ang pinakamamahal kong ina, may mga pasa at tila ay may karamdaman -- ay inabot na naman ng madaling araw sa paghihintay sa iyo. Alam kong hindi kumportableng tulugan ang bago nating sopa kung ikukumpara sa king-sized water bed sa kwarto ninyo, pero nandyan siya, nakatulog na naman sa paghihintay sa iyong pag-uwi.
Nasaan ka na naman ba?

May pagtitipun-tipon na naman ba ang kumpanya mo? Tulad na naman noong isang gabi? Tunay na matagumpay talaga ang kumpanya niyo. "Big time" kung baga iyang Construction and Supplies, Inc. ninyo, isang kilala at malaking supplier ng construction materials sa bansa, ang isang napakalaking samahan ng mga inhinyero, manggagawa, arkitekto, lahat na. Yan ang malaking kumpanya mong pinagkukunan ng suporta ng masagana nating buhay. Ang kumpanyang iyan -- may pagtitipun-tipon na naman ba kayo? Uuwi ka na naman ba nang may tama?

"Kailangan kong pagtuunan ng pansin ang trabaho ko. Hindi ko maaaring pabayaan ang kumpanya. Dito nanggagaling ang pera natin, ang allowance mo, ang pampagawa sa mga bahay at resthouse natin, ang pambili ng mga kotse, musical instruments mo, kompyuter, lahat-lahat! Kailangan kong magtrabaho at ipakitang mahalaga ang kumpanya para manatiling masagana ang buhay natin."

Oo na, ama. Lagi mong sinasabi sa akin 'yan. Oo, naiintindihan kita. Iyang trabaho mo ang bumubuhay sa akin. Paano na nga lang ba ako kung bigla tayong mamulubi? Ilang kabataan ang kasingswerte at kasingyaman ko sa mundo ngayon? Ilang kabataan ang ganito kasaya sa materyal na aspeto?

Ngunit siguro nga ay hanggang doon na lang ako -- materyal na mundo.

Kahapon ay nagising na naman ako na naka-alis ka na ng bahay. Kami na lamang ni ina ang laging sabay na nag-aalmusal. Siya lang ang nag-aasikaso sa akin tuwing umaga. Bakit ang mga kamag-aral ko, hinahatid ng ama at ina nila, at sinasabihang ?mag-ingat ka anak..? ng mga magulang? Bakit kahit kailan ay si ina lamang ang gumagawa noon sa akin? Hindi mo ba ako makakayanang asikasuhin nang kahit isang umaga lamang?

Mag-iilang minuto ko na ring tinititigan ang walang ka-galaw-galaw kong ina na natutulog sa sopa. Naka-upo lang ako dito sa hagdanan habang tinititigan ang may mga pasa at tila may karamdamang babaeng iyon na nakatulog na sa paghihintay sa iyo -- sa iyo na naman.

Napatayo ako at dali-daling umakyat para magtago sa may pintuan ng aking kwarto nang marinig kong may tila rumaragasang sasakyang papadating. Dito ako muli manonood ng eksena sa tabi ng pinto kung saan ay kitang-kita ko ang pintuan ng ating bahay at ang sala.

Tama ako, nandyan ka na. Nang dumating ang segundong naisip ko iyon, alam kong ninais kong mabulag, mabingi, magtago. Pero hindi ganoon ang nangyari. Kinabahan ako. Ayoko na sanang muling masaksihan ang isang eksenang bata pa lamang ako ay paulit-ulit ko nang napapanood. Ayoko na. Ayoko na, pero ngayong madaling-araw, ayoko na ring dagdagan mong muli ang mga pasa at sugat sa katawan ng kaisa-isang taong nagpakita ng pagmamahal sa akin.

Pinagmasdan ko ang sala, at nakita kitang pumasok ng pintuan, magulo ang kasuotan, tabingi ang lakad, at alam ko, kung maaamoy ko ang hininga mo ay mahihilo ako sa amoy ng alak. Tahimik na nanlilisik ang aking mga mata habang pinagmamasdan ang lasing na lalaking siguradong manggugulong muli.

Noong una ay tahimik akong nagmamasid ngunit maya-maya pa ay mabilis akong tumakbo pababa ng hagdanan at inipon ang aking lakas para suntukin at sigawan ang lalaking sumisipa sa tulog kong inang walang ka-laban-laban at ilang oras siyang hinintay. Buong lakas at tapang kong sinuntok at sinigawan ang lalaking bayolenteng bumubugbog sa pinakamamahal kong ina. Marahil nga ay masyado akong maliit o bata para subukang labanan ang isang lasing na hindi ko na maintindihan, ngunit ano pa ba ang magagawa ko? Ano?

Wala kang utang na loob. Wala kang kwenta.

Tinulak mo ako, at tulad ni ina, ay sinigawan mo. Dati ay hindi mo sinisigawan ang kaisa-isa mong anak, ngunit iba na pala ngayon. Hanggang ngayon ay nanlilisik ang mga mata kong nakatitig pa rin sa iyo. Habang nananatili ako sa aking pagkakaupo dahil sa lakas ng pagtulak mo ay tahimik kong pinakikinggan ang iyong mga sigaw.

"Bakit ka nandito?! Bakit gising ka pa? Putang-inang bata! Lumayas ka sa harap ko! Hindi kita kailangan ngayon! Putang-ina!" At sabay sinampal mo ako.

Sinampal mo ako. Kung dati ay hindi mo man lamang ako pinapansin, kinakausap, tinitignan, pinagtutuunan ng pansin, bakit ngayon ay nagawa mo akong saktan? Hindi ko man lamang maintindihan kung sampal o suntok ang ibinigay mo sa akin, pero alam kong ang paghataw mo ang nagtanggal sa isa o dalawa kong ngipin. Ganoon kalakas at ka-tindi ang nagawa mo sa batang sa tingin ko ay hindi mo man lamang kinilala kahit kailan. Itinaas mong muli ang iyong kamay, kasabay ng pagmura at pagsigaw sa akin, at agad akong tumayo at tumakbo paakyat ng hagdan.

Hindi ko na nilingon si ina sa aking pagtakbo, pero sa gilid ng aking mata ay napansin ko ang paghataw mo sa nanghihina at pagod niyang katawan. Ang sigawan at pagbagsak ng mga gamit sa sahig kasabay ng pag-iyak ni ina lamang ang mga tangi kong naririnig.

Pilit kong binuhat ang mabigat kong kalooban paakyat sa kwarto ninyo.

"Hindi ko siya kayang kalabanin ng malapitan. INA! Hindi kita pababayaan! Kailangan na nitong matigil! Hindi ko na kaya!"

"Ang drawer sa kwarto nila.. nandoon ang 4.5 mm niya. Yun ang gagamitin ko."

Ginulo mo ang utak ko. Hindi ko na kaya. Tumakbo ako patungo sa inyong kwarto at dali-daling kinuha ang 4.5mm calibre sa drawer mo. Alam ko kung paano gamitin yun, at gagamitin ko yun ngayon madaling-araw.

Sa aking pagtitig sa armas na ngayon ko lang hinawakan ay tila natulala ako at nakalimot. Ano na nga ba ang nangyayari? Bakit hawak ko ito ngayon? Bata pa lamang ako ay kinatatakutan ko na ang instrumentong tinatawag nating baril. Kasabay ng pagbibigay ng bigat nito sa aking mga kamay ay ang pagbibigay ng pagkakataon ng bigat sa aking kalooban. Sa sandaling iyon ay tunay na naghalo ang pagkalito, takot at pangamba sa akin. Nagdadalawang isip na yata ako.

?HUWAAAAAGG!!!?

Tila naglaho ang pakiramdam ng pagdadalawang-isip nang marinig ko ang boses ni Ina. Alam kong sigaw niya ang aking narinig. Ano na ang nangyayari?!

Pagbalik sa may hagdan ay nakita kong nasa sahig ang pinakamamahal kong ina. Hindi ko malaman ang gagawin? Ano ba kasi ang kamaliang nagawa niya sa iyo? Bakit ganyan ka kung kumilos? ANO? BAKIT?
Bigalang nagdilim ang lahat. Katahimikan ang naghari sa loob ng ilang segundo matapos ang pagputok ng isang baril.

Sa sandaling iyon ay tila nakalimot ako. Marahil ay nakalimutan kong ama kita at isa ka sa mga dahilan kung bakit ako nabubuhay ngayon. Marahil ay nakalimutan ko na ang lahat maliban sa pagnanais kong ilayo sa kalupitan ng iyong mga kamay ang pinakamamahal kong ina. Marahil ay nakalimutan kong mag-isip muna bago gawin ang isang bagay na ngayon ko pa lamang nasubukan. Marahil ay nakalimutan kong kasamaan ang hinayaan kong maghari nang hayaan kong maglabas ng isang bala ang baril na hawak ko?

Sa sandaling katahimikang iyon ay tila naglaho ang lahat ? walang sigawan, walang iyakan, walang pagpapasakit. Ngunit may katahimikan man sa paligid, tila lalong naging magulo ang aking kalooban.

Nagdilim ang lahat. Katahimikan ang naghari sa loob ng ilang sigundo matapos ang putok ng baril.

"PUTANG-INA!!!"

May dugong umaagos sa sahig, ngunit bakit nakatayo ka pa rin?

Lalong bumilis ang pagkabog ng aking dibdib nang galit, sumisigaw, at nagwawala kang umakyat ng hagdan. Papalapit ka na sa akin. Pangamba, kaba, takot at galit ang mga namuno sa aking isipan sa pagkakataong nakita kong muli nang malapitan ang iyong mukha.
Naguguluhan man, tila may ibang nag-control sa aking kamay at mga daliri? isa pa muling sandaling ingay at pagkatapos ay katahimikan ang pinamunuan ng pagputok ng baril.

Sa wakas, Bumagsak ka rin.

Sa wakas, hindi mo na ako masasaktang muli. Minsan lamang nangyari iyon at sinisigurado kong hindi na muling mauulit pa. Sa wakas, nalabanan din kita. Hindi na ako ang batang nagtatago at umiiyak sa kwarto sa tuwing uuwi kang lasing at magwawala. Sa wakas, hindi mo na ako mapapatay sa takot.

Sa wakas, hindi mo na masasaktang muli si Ina, ang pinakamamahal kong ina.

Si Ina.

Nasaan si Ina?

Tila bigla akong iniwan ng kung anong bumulag at nagpakawala ng galit sa akin. Sa liwanag ng ilaw sa hagdan at sa sala ay nakita ko siya. Si Ina, at ang dugo niyang umaagos sa sala.

Oo nga, hindi mo na siya masasaktang muli, ama. Sigurado na ako diyan ngayon.

Umikot ang aking utak sa kawalan, sa pagkalito, sa pangangamba, sa takot na mas matindi sa dating naramdaman na, pero ang ilaw sa sala na nagpakintab sa kapulahan ng sahig ang nagbalik sa akin sa katotohanan.

Hindi mo na masasaktang muli si Ina, ngunit hindi ito ang aking tagumpay. Wala na siya. Wala na siya ngayon, at ikaw ang tangi kong sinisisi. Hindi ang baril na nakuha ko sa kwarto ninyo ang sinisisi ko, hindi rin ang baril na nagpabigat sa aking mga kamay at kalooban, hindi ang baril na ginamit ko laban sa iyo, hindi ang kasamaang nagawa ko, hindi ang pagkakataon, ngunit ikaw. Ikaw lamang ang aking sinisisi. Ano ang meron sa iyo at sinubukan ka pa niyang protektahan matapos ang lahat ng pagmamalupit mo? Ano?! Bakit?!

Wala na akong ibang nagawa kung hindi ang matulala sa napaka-importanteng dugo na hinayaan kong umagos sa sahig ng sala, ang dugong dati?y nananalatay sa katawan ng aking pinakamamahal na ina.

Ngayon ay ako na lamang at ang katahimikan ang magkasama.

Ilang kabataan ngayon ang tulad kong isa nang pulubi sa pagmamahal? Nag-iisa na nga ba ako?

? . . .?

Patawad ina. Patawad.

-+reish.28sept05. //revised version

rookie

2005-08-16T21:47:00.000+08:00

Good afternoon, coach. Sorry for the sudden change of face. I know how you'd always see me smiling, laughing, joking and just being bubbly inside the court during trainings. I know that you've always seen that rookie who would never stop being playful inside the court.

But today, just today, I began having this serious face each time I do not execute a drill or move properly. And probably because of that, you now see me as someone who has this 'low EQ', not needed. I remember how you'd cheer for me and call my nickname jokingly once in a while during the training this afternoon. And I remember how faint the smiles that I showed in return were. I'm sorry for that, coach, I'm sorry.

But I guess you should know, I wasn't all frustrated and heartbroken during the training for all the flaws that I brought out. Sure, mistakes and clumsiness could be a bit depressing, but this rookie is good enough to know that those shouldn't easily bring her down. That serious look and those faint smiles spoke out "I need to concentrate; stop playing around," didn't you notice? Coach, you should know that inside this rookie is a motivated and determined player, ready to win for the team. For without the effort and determination, why shall a player be called as one?

Coach, isn't it that you should know how hard I tried just to get in the team? And now I'm here, I wouldn't put your trust in me down. What is sacrificing a couple of smiles, jokes, and laughs for a better performance?

Yes, perhaps I wasn't able to do well today, but a day of loss should never be taken as the start of losing it all. There is tomorrow, and there is hope there. There is tomorrow, and so will be another day for me to show you that I am worthy of being a part of the varsity team.

And tomorrow, our jerseys will be given, that jersey that I have been waiting for, that jersey that will speak of us being a part of the team. And tomorrow, I wouldn't be paying for something that I do not need. Tomorrow, I shall not accept something that I do not deserve. Tomorrow, I shall get my jersey.

So keep your belief in me, coach, for in me is a rookie, a player. And a player never gives up.
-+reish.16aug05.

rain

2005-08-13T15:43:00.000+08:00

ah.
so you're here again.
it's you, my happiness
it's you once more.
as others try to get away
as others throw their hatred at you
as others hate you more and more..
i start to smile.
your presence brings me hope
your presence brightens up everything
only you can wash away the pain
wash out all the evil in me
wash off every piece of sadness and torment
thank you, my happiness
for coming once more.

but as darkness falls
you start to fade
no, don't go..
i need you here,
right here.
if you'll fade, can i come along?
i'll never hurt you, i promise.
i know i can never do so
i'd be forever grateful to be with you.

oh why do people curse you?
oh why do they feel hatred in them?
they need you, too, can't they see?
don't go.
don't leave me..
but the sun rises, the sun sets.
leaves grow in spring, but then comes fall.
even youngsters grow old.
so i guess you really can't stay forever..
but when shall be your return?
when shall i be hidden from pain again?
when?

ah.
so you're here again.
it's you, my happiness
it's you once more.
you wash away the pain
you wash out all the evil in me
you wash off every piece of sadness and torment.
thank you happiness,
for coming once more.

we'll never be together for so long
but thank you for the hope.

someday,
you'll rain on me once more..

rain on me.
-+reish.12aug05.

keeda

2005-08-11T15:07:00.000+08:00

just cant get enough of whats wrong
pleading..
begging..
trying damn hard to make an exception.
stupid.
no wrong can ever be right
and no right can ever be wrong
no excuses
not even this.
all that i am asking for..
this one exception
these hopes and pleas and beggings,
rejected.
hopes..
shattered.
my heart has always been broken.
-+reish.11aug05.

musika ng demonyo

2005-07-19T18:12:00.000+08:00

Ang rock music ay isang klase ng musika na nagsimula noong 1950's. Ito ay nagmula sa iba't ibang klase ng musika, tulad ng Rhythm and Blues, na ginamitan ng electric guitars, drums, at iba pa. Ngayon ay nagkaroon na rin ng iba't ibang klase ng rock music, tulad ng pop rock, metal, slow rock, funk rock, punk rock, heavy metal, at iba pa.

Ang klase ng musika na ito ay may malakas na dating; masasabing ito'y puno ng matitinding damdamin, minsan ay rebelyon, at talaga namag kakaibang tunog ng mga instrumento.Marahil minsan ay nagiging sobrang lakas na ng dating nito at minsan din ay hindi nagiging maganda ang mensahe ng mga kanta para sa ibang tao. Minsan naman ay tinatawag itong 'ingay' at hindi 'musika' ng iba. At madalas din itong nababansagan bilang "musika ng demonyo" ng mga galit sa klase ng musika na ito.

Ngunit bakit nga binababansagang "musika ng demonyo" ang rock music, at tama ba ito?

Hindi ba't madalas na binibigyan ng dalawang kategorya ang musika, ang 'mabuti', at ang 'masama'? Ang mabuting musika ay maaaring ihambing sa langit, tahimik, mahinahon, at magaan ang tunog, maaaring gamiting halimbawa rito ang classical music. Sa kabilang dako naman ay ang masamang musika na maaaring ihambing sa impiyerno, magulo, maingay, at bigatin ang tunog. Hindi ba't ang mga kantang rock ay halos laging pinatutugtog ng malakas, at minsan ay tila isinisigaw na lamang ang mga salitang bumubuo ng kanta? Ito marahil ang isang rason kung bakit inilalapit sa demonyo ang rock music ng mga taong hindi sumasang-ayon sa pagikha at pakikinig dito.Madalas ding idamay ang hitsura ng mga tumatangkilik sa klase ng musikang ito sa paghuhusga sa rock bilang ang musika ng kasamaan. Isipin natin na nakasanayan na ng tao na ang classical musicians ay may eleganteng ayos, ang mga mahihilig sa hiphop ay may maluluwang na damit, at gintong kwintas na mahaba, at iba pa. Ganoon rin sa mahihihilig sa rock. Kadalasan na sila raw ay naka-itim, at may mahahahaba o magugulong buhok. Minsan din, sila ay nakikitaan na may bungo sa kwintas o damit, o may maiitim na linyang nakapalibot sa mata, at iba pa na tila ay sumisimbolo sa kasamaan.

Marami sa mga sumasang-ayon na ang rock music ay ang musika ng demonyo ang gumagamit ng black mast. Pinatutugtog nila ang ilang mga kantang rock nang pabaliktad. At ano ang nakukuha nila mula rito? Sa ganitong paraan ay mga naririnig daw sila na mga salitang kung hindi minumura ang Diyos, ay nagbibigay papuri sa demonyo. Isang halimbawa ng mga kantang ito ay ang "Alapaap"ng Eraserheads. Nakarating pa ang kasong ito sa sendo at binalak nilang ipatigil ang pagpapatugtog ng kantang ito sa bansa. Ngunit hindi rin nanalo ang senado sa pagkakataong ito. Ang paggamit din ng black mast ang ginagamit na basehan ng ibang simbahan sa pagsasabing ang rock music ay ang musika ng demonyo.

Marami nga ang nagsasabi na musika ng demonyo ang rock, ngunit sa aking palagay, ang rock music ay hindi maaaring basta-bastang bansagan bilang gawain ng demonyo. Ang musika ay isang instrumento ng tao sa pagpapahayag ng kanyang damdamin, ideya, at mga saloobin. Ang rock music ay isang klase ng musika na nagpapakita ng matinding damdamin kaya't talagang malakas at tigasin ang dating nito. Ito ay isang paraan kung paano naipapakita ang matinding kalungkutan, galit, tuwa, kaguluhan, o kung ano pa man, sa loob ng isang rakista. Ang bawat damdamin at saloobing ipinapahayag gamit ang isang awit ay nararapat na tawaging musika, hindi ito basura, o simpleng "ingay" lamang. Ang rock ay musika, at hindi ingay. Hindi dahil madalas ay malakas at magulo ang tunog ng rock ay sinisimbolo na nito ang impiyerno. Simple lang, ito ay dulot ng matinding damdamin. Hindi rin nararapat na bansagang "musika ng demonyo" ang rock music dahil lamang sa hitsura ng mga tumatangkilik dito. Ang kanilang hitsura ay dala ng agos ng kultura na nakasanayan na, at hindi ng demonyo. At hindi dahil mukhang masama ang lumikha nito ay ibig sabihin na masama na mismo ang musikang rock. Ito ay produkto lamang ng mga gumawa na mukhang masama. Maaaring ihambing ito sa isang anak sa labas; hindi ang bata ang masama dahil ganoon ang katayuan niya, ngunit totoong masama ang pangyayaring lumikha sa kanya.

At narito naman ang tingin ko sa tinatawag na black mast. Ang mga kanta sa isang cassette, cd, o ano pa man ay nilikha para patugtugin ng maayos, at pakinggan ng diretso. Ngunit sinong matalinong taga-pakinig ang bibili ng tape o cd para pakinggan ng pabaliktad, habang hindi iyon ginawa para sa ganoong paraan? At sa tingin ko ay hindi lang naman rock songs ang lilikha ng mga kakaiba at di-kanais-nais na mga 'salita' kung pabaliktad pakikinggan. Sa tingin mo ba ay hindi rin ganoon ang maririnig mo kung pabaliktad mong patutugtugin ang "Love is All that Matters", o "Lupang Hinirang", o "Anima Christi"? Hindi sapat na rason ang black masting para sabihing musika ng demonyo ang rock. At kung may mura man sa isang kanta na rock, basta't may katuturan pa rin ang buong mensaheng ipinapahiwatig nito, ay hindi pa rin ito ang makakapagsabi na gawa ang musikang ito ng demonyo. May iba ring klase ng musika na may mura ang lyrics ng mga kanta. At hindi ba't sa panahon ngayon, halos lahat naman, bata man o matanda, ay nakapagmumura? Ibig sabihin ba nito ay gawa tayong lahat ng demonyo?

Ang rock music ay nakapagbibigay ng kaginhawaan at kasiyahan sa mga nagmamahal at tumatangkilik dito. Mabuti ito para sa amin, at naniniwala ako na ang kahit ano man na gawa ng demonyo ay hindi makabubuti para sa kahit sino man. At ang rock music ay hindi ganito. Ang rock music ay isa sa maraming instrumento ng pagpapahayag ng matitinding damdamin at saloobin. Nakabubuti ito para sa marami at hindi ito simpleng "ingay" lamang. At lalung-lalo nang hindi ito ang musika ng demonyo.

isinumite sa Fil3 noong 27june05.

hai.. tinatamad na kong ayusin yung paragraphs dito.. eck. sorry. >_<
-+reish.19july05.

today

2004-11-30T12:16:00.000+08:00

i wrote your name on paper today
i wrote it on the wall
vandalized everything with a name
the one i couldnt forget about
just cant think of anything else..
nothing at all.

you have given me a clear view
of love, pain and joy
'the word that makes me crawl,
the vision of you bleeding...'
looked at the mirror today,
i thought i saw you

hallucination
i thought you were still here..

i drew your picture today,
im sucker,
it didnt look like you
but i loved it anyway,
reminded me of you..
wish you were here today.
*112804.

im a lonely tree, standing in a corner still.. waiting for the summer days. but who cares if i cry a thousand cries? nobody would even try to talk to me..
i hope someday that my life would be okay.. even if for just one day, for just one day..

reminiscing..

-+reish.112904.

Tree.

2004-10-21T11:35:00.000+08:00

Infront of you
we made our confessions
of mutual emotions..

Stranded in this state
of infatuation and invisible clarity
how i wish to go back
and break the deafening silence
the one we shared
the things i failed to say..

infront of you, old tree
i stand again
i stare again
and look back, reminisce and think
Do i love her?

tree, tree, tree..
tree of memories and love
standing strong and tall
...but for how long?
would her love last longer?
would my love last longer,
or,
will you fall after we do?

tree of memories..
fall never..

Do i love her for real.?
*201004.

puno. haha.. ang puno sa pisay. sa may astb. sa may gilid ng shb. sa may hagdan. kung saan, ako ay minsang nabangag, natuwa, nalito at naguluhan.. nang sabay-sabay.

-+reish.201004.

Walk.

2004-10-10T08:08:00.000+08:00

I walk

...But I am alone and in fear

For when I look in the mirror

All i see is a reflection

An image of desperation and lies

Just look at me, I have been drowning in tears

O coward soul,

You've been pretending all along!

Now as I walk in the hallway,

With its corners so dim

The paranoia in me wakes up,

But why should I be afraid?

I have long been alone

This shouldn't ba any different.

But it is,

It's far too gentle for reality's claws.

And I try to hide...

To laugh,

To breathe...

But I'm just too much of a pretender,

Can't you see?

*10.07.04

rei?

-+rei.100904.

Dried Little Flower.

2004-09-11T11:49:00.000+08:00

Suffocated by fears
Lost opportunities to grow at hand
They've flown away with tears
Confusion and lies whirling around
"Save my poor soul, is there still hope?"
Losing grip and falling to the ground
Will such a little dried flower
Be a loss to the world..?
The depth of aloneness lived within it's soul
Now gone and dead
Yes, no more pain to hold.

*pained and immature.
-+rei.090804.

Drink my gore.

2004-08-29T15:29:00.000+08:00

Nothing but tears to fill me up
Oh my dear liar
My beloved imp
It did make me cry
Tore me up
Broke me down
Loved no grace
Hatred was found
A nil that made one suffer
A spirit that would have given up
But no,
The rei goes on
And the kismet shall be found
A future to embrace
A vim so dark
Yet so strong
Eventually, yes, I may fall
But to rise is a goal
Oh suffering tears
I thank thee
For making a whole new stronger me
Nothing else but tears and thanks
To this curse that passed my way
Adieu to you dear liar
Forget you I will
Love you I won't
Kill you I may
And a smile to you I'll offer.
*030504

haha..
Pretty gross title, huh?
Well what can I say... at that time I couldn't think of a good title,
(stupid excuse, huh? yeah, reality is stupid.) and I ended up with 'Drink My Gore.'
Say 'eew' all you want... I don't really care. ^^
I have done that before. Haha.. ^^

-+rei.290804.

Mushy But True.

2004-08-28T09:07:00.000+08:00

I think I'm losing my strength again
What you're doing signals me to beware
It's getting too risky
I don't think I'm ready to lose
I'm too weak
I'm not ready to lose you
I'm so not ready
I have gathered up my defences
But infront ofyou
I am nothing but bare and weak
I have revealed myself far enough
I know you know it.
I'm turning back,
Or simply pausing right here
It's too risky for me
I just can't lose you
You're far too important
I'll take all the torment
Throw me the rocks
I'll carry them all
Just stay beside me;
I'll be fine
You're all I need
You are my strength
And losing you
Would be losing all I have.

It's mushy I tell you.. MUSHY!!

Eck.!

AaAaHhH!! *freaked out..*

>.<

I did this..?

Haha..

I am so dizzy.

Why do I keep disowning myself..?

-+rei.270804.

I can't sleep.

2004-08-27T16:14:00.000+08:00

Thoughts of you just racing through my mind..
I can't sleep
Can't sleep
It's the middle of the night
I'm not sleepy,
I still have you to think of

I'm not confused anymore
Now I know it's true
This is true.

You keep me smiling
Yet you make me cry
Thinking you'll be gone soon
I feel torment beside me
But woth you right now
Makes things go easy

Please don't go
Don't leave me here alone -
I'm too selfish

I can't expect anything in return
I couldn't; I shouldn't
Just accept this,
And I'll be fine,
I'll hold on to you so we won't break apart
I'll try it one more time.

..I'm not satisfied with this. Probably I was too sleepy to think. Haha..

^^

-+rei.270804

1.

2004-08-26T03:51:00.000+08:00

Now this is the place where I'll be stacking up some of my writings. Underneath it all... see a part of me, where truths and lies untangle then collide.
^^
-+rei.250804.

point zero

2004-08-26T03:43:00.000+08:00

http://reish.blogspot.com

-+rei.250804.